شريك تنهايي من

خـــداونـــدا شــبـــم را روز گـــردان

                                 چــو روزم بـر جهــان پـيـروز گـــردان

شبي دارم سيــاه، از صبح نـومـيـد

                                 در‌اين ‌شب‌ رو‌سپيدم‌كن‌چو‌خورشيد

تــويي يــاري رس فــريــاد هـر كس

                                  به فــريــاد مــن فــريــاد خـوان رس

به آب ديــــده‌ي طــفـلان مـحـــروم

                                 به ســـوز سينــه‌ي پيــران مظلـوم

به داور داور فـــريــــاد خــــواهــــان

                                به يــارب يــارب صــاحـب گــنـاهـان

به محـتـاجـان در بــر خـلــق بستـه

                               به مجروحان خون‌ بـر ‌‌خون نشسته

به دور افــتـادگـان از خان و مـان‌هـا

                               به واپــس مانـدگــان از كــاروان‌هــا

به وردي كــــز نـــوآمـــوزي بــرآيـــد

                               به آهي كـــز ســر ســوزي بــرآيــد

به ريحــــان نــثــــار اشـــك‌ريــــزان

                               به قـــرآن و چــــراغ صـبــح خيــزان

به مـقـبــولان خــلــوت بــرگــزيـــده

                               به مـعـصــومــان آلايـــش نـــديـــده

به هر ‌طاعت‌كه‌‌نزديكت ‌صواب‌است

                               به‌هر‌دعوت‌كه‌پيشت‌مستجاب‌است

كــه رحـمـي بـــر دل پــر‌خـونــم آور

                              وزيــن غـــرقــاب غـــم بـيـرونــم آور

                                                                           نظامي

وقتي مي‌شي نياز من اگه نباشي پيش من

                                اشكاي چشمامو ببين كه مي‌ريزه به پاي تو

                 بازم كه بي‌قرارمو دل‌واپس نگاه تو

تموم هستي مني، بمون هميشه پيش من

          اگه شدم عاشق تو، نزار كه بي‌تاب بمونم

                          لالايي شبام تويي، نزار كه بي‌خواب بمونم

                   دارم برات شعر مي‌خونم، شايد به يادم بموني

فقط يك چيز ازت مي‌خوام، هميشه عاشق بموني

      دوست دارم خيلي كمه، ولي جزء اين چيزي نبود

                          واژه‌هارو ولش كنيم، عشقمو از چشام بخون

       عيد غدير خم مبارك باد

                            به نام بزرگ‌ترين و بهترين معبود...

دست‌هاي دراز نااميدي، گلوي خشك مرا فشار مي‌دهد. مي‌شنوم مناجات درختان را، خنده‌هاي پروانه‌ها را و خميازه‌ي دلكش سحر را.

افسوس در اين ظلمت‌سراي فتنه‌خيز ياراي گفتنم نيست. باورم نمي‌شود اين همه شكوفه‌هاي متبسم را و غنچه‌هاي بي‌شمار اميد را. نه!

هنوز هم هيبت زندان‌ها پابرجاست. خوشه‌هاي تلخ سكوت گلويم را به درد مي‌آورد. كو نسيم زمزمه‌ي اعتراضي؟ تا كي بايد از چشمه‌ي هراس غسل ندامت ريخت؟ تا كي مي‌توان حرمت سكوت را گرامي داشت؟

برگ‌ها و قطره‌ها را دريابيم و تصوير آفتاب شكسته را بر صخرهاي دره‌ي رهائي بكوبيم. هر برگ خزان‌ديده حكايت از مرگ باغ دارد و لغزيدن هر قطره اشك از چشمان غمناك مادر بر چين و چروك صورتش مرگ دريا را به ياد مي‌آورد.              

من با فكر خود، خورشيد طالع خود را مي‌بينم و با هر تكاني بر شاخه انديشه برگ‌هاي زرد خاطره را مي‌ر‌يزم.

از سوز درونم پروانه آگاه است و غم نهانم را بلبل آواره مي‌داند و حالم چون طوطي سرمست است. نمي‌توانم با اين زاهدان مكار هم‌عصر بشوم. من بايد از اين شهر خاموش بگريزم. شهري پر از تاريكي و سكوت، با آيين‌هاي كهنه و پوسيده. شهري با طالع سياه. شهر بي‌ترحم و بي‌مهر، با مردمان بدبخت و پريشان و خسته‌دل. مردماني كه از آهنگ دف و تنبور و ني‌شان فقط آواز «صبر كن» مي‌شنوم. پيران سفيدمو با دهان بي‌دندان و بي‌تبسم مي‌گويند: ما مهماناني بيش نيستيم و جوانان‌شان كه سر تا پا در اوج پهلواني و اقتدار هستند، در راه دراز بي‌راهه سردرگمند.

ديده‌ها بسته و سينه‌ها از تپش افتاده است. سايه‌ي ترس چتر سياهش را بر سر اين شهر محتاج گسترده و درخت ياس و نااميدي در زمين محنت‌زده‌اش ريشه دوانده است. نه گريه‌اي، نه سخني و نه خنده‌اي. 

خاموشي دل و سكوت فكر و راه باطل.

گريه كنم يا نكنم آخر ماجرا رسيد

گريه كنم يا نكنم قصه به انتها رسيد

تو مي‌روي و آينه پر‌ مي‌شود از بي‌كسي

از من سفر مي‌كني و به مرگ قصه مي‌روي

ببين كه آب مي‌شود قطره به قطره قلب من

مرگ من و قصه‌ي ماست، فاتحه‌ي جدا شدن

تو جامدان پر ‌مي‌كني من خالي از جان مي‌شوم

يك لحظه در چشمم ببين، ببين چه ويران مي‌شوم

بعد از تو با من چه كنم، با من بي‌پناه من

كجاي اين شب پنهان شوم، كجاي اين عاشق شكن

تو مي‌روي و جان من گور ترنم مي‌شود

خورشيدكي كه داشتتم، در شب من گم مي‌شود

چيزي نگو به آيينه، با رازقي حرفي نزن

براي بار آخري تنها نگاهي كن به من، براي بار آخري تنها نگاهي كن به من

هـان اي شب شوم وحشت انگـيـز     تـــا چــــند زني بجــــــانم آتـــــش

يا چشم مــرا ز جـــــاي بــر كـــــن     يــا پـــرده ز روي خـود فـــرو كـــش

                        يـــا بـــــاز گــــــذار تـــــا بـــمــيـرم

                        كـــــز ديــــدن روزگــــــار سـيــــرم

ديــريست كــه در زمـــانــه ي دون     از ديـــده هــمـيـشه اشكـــبـــــارم

عمــــري بـكـــدورت و الــــم رفـــت    تــا باقي عمـــــر چــــون سپـــــارم

                       نــه بخــت بــد مــراست ســامــان

                       واي شب نه تـراست هـيچ پــايــان

چــندين چكــــني مـــــــرا ستيـــزه    بس نيست مـــرا غـــــم زمـــانــه‌؟

دل مـــيـــبــري و قــــــرار از مـــــن    هــــــر لــحظه بـيـك ره و فســانــه

                       بس بس‌كه‌شدي تو فتنه‌اي‌سخت

                       سرمــايــه ي درد و دشمــن بخـت

اين قصه كـه ميكــني تــو بـــا مــن    زيــن خوبـتـر ايـچ قـصــه اي نيست

خــوبـسـت ولــيــك بـــايــــد از درد     نـــالان شــــد و زار زار بگــريــست

                     بـشـكـــست دلـــم ز بــيــقــــراري

                     كــــوتــاه كـــن ايــن فسـانـه بـاري

آنجا كه ز شاخ گــــل فــرو ريـخــت   آنجا كـــه بــكــــوفـت بـــاد بــــر در

و آنــجـــا كــه بـــريــخت آب مــواج   تــــابـيـد بـــــــر او مـــــه مـــنــــور

                    اي تـــــيـــــره شــــب دراز دانـــي

                   كــانـجــا چــه نهفته بـد نـهــاني؟!

بـــــــودست دلــي ز درد خــونـيـن   بـــــــودست رخـي ز غــم مـكـــدر

بــودست بسي ســـر پـــر امـــيــد  يــادي كــــه گـــرفـتـه بــار در بـــــر

                  كـو آن همـه بـانـگ و نـــالـــه ي زار

                  كـو نـالـه ي عـــاشقــان غـمـخــوار

در سايـه ي آن درخت هــا چيست  كــــز ديـده ي عــالمي نهان است

عـجــز بـشـر است ايــــن فجــــايع   يا آنكـه حـقـيـقـت جــهـــان است

                  در سيـــر تــــو طــاقـتـم بـفــرسـود

                  زين منظره چيست عـاقـبـت ســود

تــو چــيـسـتـي اي شـب غم انگيز   در جستجـوي چـه كـاري آخـــر؟

بس‌ وقت‌ گذشت‌ و‌ تــو ‌هـمـانـطـور   اسـتـاده بـشـكـــل خـــــوف آور

                 تـــاريـخـچـه ي گـــذشـتـگــــانــــي

                 يـــــار از گــــشــاي مــــردگـــــانـي

تــــــــــو آيــــنـــه دار روزگـــــــــاري   يـا در ره عـــشـق پـــــرده داري

يـــا دشمن جــان مــن شـدسـتـي   اي شـب بـنـه اين شگفتگــاري

                   بگــــذار مـــــرا بحـــــــالـت خـويـش

                   بــــا جـــان فســــرده و دل ريـــــش

بـگـــذار فــــرو بـگــــيـردم خــــواب   كـز هـر طــرفـي هـمـي وزد باد

وقتي است خوش و زمانه خاموش   مــرغ سحري كــشيــد فــريـاد

                  شد محـــو يكـــان يكـــان ستــــاره

                  تــــا چــنـد كـــــنم بتــــو نـظـــــاره

بـگـــذار بـخـــــواب انـــــــدر آيـــــم   كــــز شــومـي گــــردش زمانه

يـكـــــدم كــــمـتــــر بـيـــــــــاد آرم   و آزاد شـــــوم ز هر فســـانـه

                 بگـذار كـــــه چشمهـــا بــه بــنــدد

                 كــمـتـر بـمـن ايــن جهــان بخـنــدد

به تو از تو، مي نويسم به تو اي هميشه در ياد

 اي هميشه از تو زنده لحظه‌هاي رفته برباد

 وقتي كه بن‌بست غربت سايه‌سار قفس‌ام بود زير رگبار مصيبت بي‌كسي تنها كس‌ام بود وقتي از آزار پائيز برگ و باغ‌ام گريه مي كرد قاصد چشم تو آمد مژده‌ي روئيدن آمد.

به تو نامه مي‌نويسم اي عزيز رفته از دست اي كه خوشبختي پس از تو گم شد و به قصه پيوست.

اي هميشگي‌ترين عشق در حضور حضرت تو اي كه مي‌سوزم سرا پا تا ابد در حسرت تو، به تو نامه مي‌نويسم.

نامه‌اي نوشته برباد كه موقع به تو رسيدن قلمم به گريه افتاد

اي تو يارم روزگارم گفتني‌ها با تو دارم

اي تو يارم از گذشته يادگارم

به تو نامه مي نويسم اي عزيز رفته از دست اي كه خوشبختي پس از تو گم شد و به قصه پيوست

در گريز ناگريزم گريه شد معناي رفتن ما گذشتيم و شكستيم پشت سر پل‌هاي پيوند

در عبور از مسلخ تلخ، عشق ما از ما فنا بود

بايد از هم مي‌گذشتيم برتر از ما عشق ما بود

اي تو يارم روزگارم گفتني‌ها با تو دارم

اي تو يارم از گذشته يادگارم

به تو نامه مي‌نويسم اي عزيز رفته از دست اي كه خوشبختي پس از تو گم شد و به قصه پيوست...

                                                                          «ابي»

من از لب تو منتظر يه حرف تازه‌ام تا قشنگ‌ترين قصه‌ي عالم رو بسازم

تو معني بهترين كلامي

مفهوم تمام شعرهامي

منظور و مراد هـر پيامي

تـو‌ قبله‌ي هـر ‌اميدواري

تـو مظهر فخر هـر تباري

بـرتـر‌ ز لـطــافت بهــاري

من از لب تو منتظر يه حرف تازه‌ام تا قشنگترين قصه‌ي عالم رو بسازم

تو رعوفي، تو شريفي، تو به حرمت سكوتي، تو عزيز‌ترين عزيزي، تو به عمق ملكوتي

من از لب تو منتظر يه حرف تازه‌ام تا قشنگ‌ترين قصه‌ي عالم رو بسازم...  

                                                                             «هايده»